|  | 

Тарих

“НАМЫСҚА” — 25 ЖЫЛ! Биыл елімізде ҰЛТТЫҚ КӘСІПҚОЙ “НАМЫС”

ФУТБОЛ КЛУБЫНЫҢ құрылғанына тура 25 жыл толды! Сонау Кеңес Одағының кезінде футбол секілді миллиондар ойынында қазақтың кегі кетті деген патриоттық оймен,намыспен қолға алған бұл Қозғалыс,бұл Жоба жарияланған жылдар бар қазақтың арманы орындалғандай кезең болғаны жасырын емес. …Табиғатымызда да бар болар,дегенмен,Қазақ университетін бітірген жылы қызметке келген республикалық “ЛЕНИНШІЛ ЖАС” газетінің бас редакторы,ғұмыры жүзіне шаң түсірмес ұстазым СЕЙДАХМЕТ БЕРДІҚҰЛОВТЫҢ Ұлтжандылық тәрбиесінен ұлы сабақ алған басым, 1991 жылдың қаңтар айында еліміздегі тұңғыш әрі жалғыз “СПОРТ” газетіне бас редактор болып тағайындалғаннан кейін ұзамай,1 тамыз күні газеттің бірінші бетінде ҰЛТТЫҚ КӘСІПҚОЙ “НАМЫС” ФУТБОЛ КЛУБЫНЫҢ құрылатындығы жайлы республика жұртына ҮНДЕУ жарияладым! Онан арғы оқиғалар көрген түстей… Бүкіл республика болып бұл ИДЕЯНЫ тік көтеріп әкетті. Әсіресе қазақ халқының қуанышы мен толғанысында шек болған жоқ. Редакцияға ой арқалаған,ұсыныс айтқан,жоспар ұсынған хаттар мыңдап келіп жатты. Ұйымдастыру комитетін құрдық. Ол топта қазақ футболының марқасқалары – Тимур аға Сегізбаев пен Сергей Квочкин,Құралбек Ордабаев,Сейілда Байшақов,Евгений Кузнецов,Құрбан Бердыев,тағы басқа да айтулы мамандар болды. Топ құрып,футбол білермендерін республиканың 19 облысына(ол кезде елімізде 19 облыс болатын. – Н.Ж.) іріктеу жасауға жібердік. Өзім бас болып,5-6 ауданға да соғып өттік. Сөйтіп,1992 жылы көктемнің аяғына қарай Алматыға 300 бала келді, Соңғы іріктеуден өтуге! Алматыдағы АДК стадионында соңғы іріктеу өтті. Бұл жауапты сәтке сол кезде “Жеңіс” футбол клубын құрып,ардагерлер жарысында топ жарып жүрген команданың мұрындығы,тамаша футболшы,ғажап азамат,марқұм Шәріп Омаров жетекшілік етті. Шәкеңнің маңында республика футболының ең таңдаулы мамандарының бәрі болды. Сөйтіп,екі күнгі іріктеуден соң “Намыс” футбол клубына 100 бала таңдап алдық.

“Намыс” клубының ресми ТҰСАУКЕСЕРІ Алматыдағы Орталық стадионда өтті. Ту көтерілді,Әнұран ойналды,клуб мүшелері АНТ қабылдады. Клуб мүшелерінің антын Ғани Бапанов оқыды. Сол жүз бала төрт классқа бөлініп оқыды. Оның екеуі Алматыда,екеуі Ұзынағаш ауылында тұрып оқыды. Кезең қиын болатын. Мемлекет Тәуелсіздігін жаңа алып жатқан,экономика төмен,қоғам не боларын білмеген ауыр уақыт еді. Балаларды киіндіруге,ішіндіруге,жарысқа жіберуге қаржы тапшы болды. “НАМЫСТЫ” қолдау қорын аштық. Күреп ақша берген ешкім болған жоқ. Халық 500-1000 рубльден жіберетін қорға. “Мен ұрлық қылғанда ай жарық болды!” дегендей,1993 жылы ақша ауысты. Бүкіл халық боп жинаған бір уыс қаржымыз тиын боп қалды. Берілмедік,күрестік… Өз басым сол кезде болған үш вице-премьерге кірдім. Бәрі де қолымды қысып,құшағына алып,”Жарайсың!” дегеннен аспады. Материалдық көмек бермеді.Ұлттық идеядан жасқанды-ау деп ойлаймын бүгін. Сол кезде үлкен бір компанияға тели салса клубты… Жан-жағымызды сипалап,тірлік еттік. Амангелді Ермегияев,Кенжебек Омарбаев,Серік Қонақбаев,сол кездегі министрлерден Қаратай аға Тұрысов,аудан әкімі Әбдіманап Көпбергеновтер қол ұшын берді. Балаларды тәрбиелеуде Ақселеу аға Сейдімбеков,Шәріп Омаровтар үлгі көрсетті. “Досмұқасан” ансамблі,Майра Ильясова,Құрманай Омарова.Әбүйірбек Тіналиев,”Тамаша” ойын-сауық отауының тарландары,Сәуле Жанпейісова,Рамазан Стамғазиевтер өз өнерлерімен қолдау көрсетті. 1993 жылы “Намыстың” ересек командасын құрдық. Осы қадамымыз дұрыс па,бұрыс па ,осы күнге дейін жауабын тапқан жоқпын. “Намыс” ҚР чемпионатында алғашқы ойынын өткен жылы жүлдегер болған Екібастұздың “Батыр” командасымен Орталық стадионда ойнап,3;2 есебімен жеңді! “Намыстың” тұңғыш добын Сейтжан Байбосынов соқты.Осы ойынға өзі ауырып жүрсе де ұстазым Сейдахмет Бердіқұлов қасына досы,ақиық ақын Тұманбай Молддағалиевті ертіп,Орталық стадионға барды. Ойын соңынан жеңіске жеткенімізге шәй іштік. Сонда ауырып жүрген Сейдахмет аға; “Мына Несібім бүкіл қазақтың арманын орындады, Бүгін 50 грамм коньяк ішпесем болмайды!” деп толғана сөлегенін әлі ұмытқан жоқпын. Бұл жайлы Тұманбай аға естелігінде талай айтты да. “Намыс”- командадан гөрі ИДЕЯ,ЖОБА еді. Балалар тобынан небір таланттар өсіп шықты. Нұрбол Жұмасқалиев,Айдар Күмісбеков,Мұрат Тілешов,Диас Кемалов,Әлібек Бөлешов сынды футболшылар Қазақстанның құрама командасында ойнады! Бүгін осының бәрі көз алдымнан кинодай көлбеп өтіп жатыр. Рас,қаржылай қолдау болғанда “НАМЫС” ҰЛТТЫҚ КӘСІПҚОЙ ФУТБОЛ КЛУБЫ ел футболының Ақжелкені болар еді. Бірақ бәрі зая кетті дегендер де қателеседі! Бұл қазақтың мына жаңа заман тұрғанда мәңгілік алға қояр АРМАНЫ болып қалатынына менің еш күманым жоқ! “Тауларды аласартпай Даланы биіктету” жайлы Олжас оғланның жырындағыдай,республикада тұратын өзге ұлт өкілдерінің біріне тосқауыл болмай-ақ,бұл идеяға қазақ халқының Ұлтжанды ұрпағы әлі соғатыны сөзсіз!!! Кезіндегі біздің де АРМАН сол болатын! 25 жылыңмен,таза ҰЛТЖАНДЫ ЖОБА! Намысы бар халық саған әлі-ақ оралады!24775018_1871759116467510_207004061818956709_n

Суретте: Клубты құрушы Несіп Жүнісбайұлы Айдар Күмісбеков, Нұрбол Жұмасқалиев,Əлібек Бөлешов, Диас Кемаловтермен бірге Азия Ойындарында!

Несип Жунусбаевтың facebook парақшасынан алынды

Related Articles

  • ҚАЗАҚ АВТОНОМИЯСЫ ҚҰРАМЫНА КІРМЕЙ ҚАЛҒАН ҚАЗАҚ УАЛАЯТТАРЫ ТУРАЛЫ

    Қытай қазақтары ШУАР-дың бес үлкен аймағына шоғырлы қоныстанған. Жалпы, Шыңжаңда он ірі аймақ болса, соның бес үлкен аймағында Қазақтар жиы қоныстанған. Қазақтар қоныс тепкен бес үлкен аймақ мыналар: Іле, Тарбағатай, Алтай, Санжы және Құмыл. Бұл бес аймақтың ішінде тек үшеуі (Іле, Тарбағатай, Алтай) ғана Қазақ автономиясының құрамына кіріп отыр. Қалған екі аймақ бөлініп, бөлшектеліп қазақ құрамына енбей қалды. Сонымен ШУАРдағы қазақтардың байырғы қонысы атанған Қазақ аймақтарына жеке жеке талдау жасаймыз. 1. Іле уалаяты (картадағы 1) жан саны ең тығыз өңір. Орталығы бұрын Күре қаласы еді, кейін Құлжа қаласы болды. 1871-жылы патшалық Ресей құрамына кіріп 1881-жылға дейін он жыл Жетісу, Алматы облысының бір бөлшегі болған. 1881′ден 1914-жылға дейін Шыңжаң өлкесі құрамына

  • Қытай “қазақ қаупі” мәселесінен әлі де алаңдауы ма?

    Eldeç Orda Атқа мініп қылышын оңды солды жалаңдатып “ша ша шалап” кеп (қытайша өлтіріңдер деген сөз) Қазақ ауылын қанға бөктіріп кететін қилы оқиғаларды бала күнімізден бері кітаптан оқып өсіп едік. Күншығыс Цинхай, Гансуға ауып Тибет асып Кашмир, Пакістанға ат басын тіреген Алтай мен Ұлық Еренқабырға қазақтарының қасіретті тағдыры туралы бүгінге шекім (дейін) аз айтылмады. Қаншама кітап, мақала жазылды… Оқыған сайын сай сүйегің сырқырайды… Әсіресе, Әбетай Мұқарапұлы құрастырып жинақтаған “Киелі Көш”ті оқысаңыздар (алда кирилицсияға аударылып жатса) онда қасіретті оқиғалар біршама анық жазылған, оқып жатқанда көз алдыңызға бейне кинодай елестеп отырады. Ана жолы осы парақшамда “Қытайдағы Мұсылман Элитасының Қилы Тарихы және Оның Шығыс Түркістанға Ықпалы” атты пост жазғамын, сондағы Үштік Ма әулетінің

  • Не себепті қытайлар қысқа уақытта “біз ұлы Жапонияның бақытты перезентіміз!” деп шыға келеді?

    Жапон қағанаты 20-ғасырдың 30-жылдарынан бастап шығыс және түстік Азияның көп жерін басып алдады. Соның бірі, Қытай. Жапон үкіметінің қолына өткен аумақтарда барлық білім беру тек Жапон тілінде жүрілгендіктен қысқа уақыттың ішінде “біздің отанымыз Жапония, біз ұлы Жапон халқының перезенттеріміз!” немесе “Жапониямен мақтанамын, Жапония көзімізді ашты!” дейтін санадағы жаңа буын ұрпақ пайда болған. Тіпті, қытай тарихын қарап отырсаңыз “қытай өз тағдырын Жапониясыз шеше алмайды, Жапонияға бағынышты бола отырып қытайды өркениетке жетелейік” дейтін саяси тұлғалар да пайда болған. Бұл жерде саяси таңдау келешегін Жапониясыз елестете алмаған тұлғаларды кейін таман тілге алармын, маған қызығы, не себепті қытайлар қысқа уақытта “біз ұлы Жапонияның бақытты перезентіміз!” деп шыға келеді? Бұған үш себеп бар: Біріншісі, 30-жылдары қытайда

  • СУН ЯТ СЕНГЕ ДАУЫС БЕРЕМІЗ БЕ, ӘЛДЕ ЮАНЬ ШИКАЙҒА МА?

    Eldeç Orda Бұл сұрақ 1912-1913 жылдары Пекин орталық құрылтайына жол алып бара жатқан Қазақ депудаттарының көкейіндегі сұрақ еді. Тіпті, тұтас Қазақ халқының көкейіндегі сұрақ-ты. Әсіресе, жер-су мәселесі күн тәртібінен түспей әбден жауыр болған сол дәуірдің ең өзекті шаруасы еді. Пекинге аттанған Қазақ депудаты туралы да Алаш баспасөзі құр жібермеді, Пекинге аттанған Қазақ депудаттарының жер-су ісін сәтті шегуіне дем беріп, жылт еткен жаңалығын газетке басып халыққа құлағдар ғып тұрды. Қазақ депудаттары бастапта не себепті Сун Ят Сенге дауыс бермекші болады? Неге Юань Шикай зорлықпен өзіне дауыс бергізтеді? Қазақ депудаттарын кімдер сайлады? Шендері қандай? Олар жеке жеке Юань Шикай мен Сун Ят Сенге кездескені рас па? Қандай мәселелер көтерілді және бір қызығы

  • ПРЕМЬЕР ТЕРЕЩЕНКОНЫ “ОСТАВКАҒА” ҚАЛАЙ ЖІБЕРДІМ

    1992 жыл. Қазақ радиосының Парламеттік тілшісімін. Офис Алматыдағы Желтоқсан көшесінің 177 үйінде. 3-ші қабатта радио қызметкерлері. Ал, 4-ші қабатта Баспасөз және бұқаралық ақпарат құралдары Министрінің бірінші орынбасары – Қазақ мемлекеттік телерадиохабар тарату компаниясының Төрағасы Ғаділбек Шалахметов және компания басшылары. Төрағамен баспалдақта, лифтіде күн ара кездесіп қаламыз. Жүзі жылы жан. Қазақ редакциясындағы жастар толық баспанасыз. Ол кезде айына бір-екі рет командировкаға шығу міндет. Сапарлатып елге жиі қатынаймыз. Қонақ үй ақшасы жабылмай қарызбен қайтамыз. Содан, отыз метр жердегі Төрағаның қабылдау бөлмесіндегі апайдың шығып кеткенін аңдып тұрып, Ғаділбек ағаға төтесінен басып кіреміз. Ондағымыз іссапарда қонақ үйге берілген қаржыны жабатын құжатымыз болмай, бухгалтерияға қарызымызды қайтармауға “рұқсат” деген қолын алып шығу. Ол Төрағаның ғана құзырында.

Пікір қалдыру

Электорнды поштаңыз сыртқа жарияланбайды. Белгі қойылған өрісті толтыру міндетті *

Аты-жөні *

Email *

Сайты

Kerey.kz/Керей.кз

Біз туралы:

Тел: +7 7071039161
Email: kerey.qazaq@gmail.com

Kerey.kz тің бұрынғы нұсқасын http://old.kerey.kz тен оқи аласыздар!

KEREY.KZ

Сайт материалдарын пайдаланғанда дереккөзге сілтеме көрсету міндетті. Авторлар пікірі мен редакция көзқарасы сәйкес келе бермеуі мүмкін. Жарнама мен хабарландырулардың мазмұнына жарнама беруші жауапты.

Сайт санағы: