ПЭЗИЯ КЕРБҰҒЫСЫ
kerey.kz
Ақылбек Дәлелбекұлы 1974жылы ҚХР-дағы
Алтай аймағы Көктоғай ауданында дүниеге келген.
оны Қытай қазақтары <<ПЭЗИЯ КЕРБҰҒЫСЫ>> деп атауға
дағдыланып кеткен.
қансонарда басылған іздің өзі байырғы
сүрендермен келісе бермейді,
Ақылбектің ізі жаңаша сүрен ретінде қаралады,
бөрі соқпақты боз даладағы <<Поэзия кербұғысының>>
сезім шырпысына тамдырған алау оты бүкіл шығыс алқабынан шұбатыла жетіп мінеки Атырауға дейін дамыл таппақшы.
ІҢКӘРЛЫҚ
Кең кеудеме керуен тартқан нұрлары ,
Мен өмірге інкар едім …
өзімше !
Қытығы мол қыиял дейтін қырдағы ,
…Қыиыламын ,
қыршын үміт көз ілсе…
Ентелетіп жан- ділімді бір бақыт ,
Ертегідей !
ерте , ерте , ертеден ,
Жалғыз сәуле бар жалғанда , жырлатып -
Жанарымен жүрегімді өртеген .
Бал мойнына мың бояулар асылып ,
Қызыл- жасыл жапырағына қонған нәр.
О, дариға !
мың жүрекке жол алып ,
Ол туралы ән салатын ормандар .
Самал ескен сахараның түнінен ,
Кісінесе аңсап арман – арғымақ ,
Таудың таза нілін сорған тілімен ,
Ол жәйінда жыр оқыитын бал бұлақ .
Бір ғажап наз мыиығында кілкіген ,
Сол бейне үшін өзегімді от қарып…
Жанартаудай қайта – қайта сілкінем ,
Ұшқындарым аспан жаққа аттанып…
Жанға шеккен жазымыштың жазуын ,
Мен – қызғыш құс !
…інкар ,
өмір ,
сәулеге …
Сен – жалынсың ,
нәркес бейне- нәзігім ,
Салқын тартпай сала бер сан әуреге !!
СІБЕРЛЕ ЖАҢБЫР
Ағыл да тегіл оқылған ойлы жыр ма едің ,
Сіберле , жәңбір !
жанымның жушы кірбеңін .
Тыныштық- кіие тұмарын тағып мойныма ,
Тыңдағым келіп тұр менің…
Шымшылап түндер ,
шыирықтырып қысқа күн өткен ,
Кеудеме кермек тамшыны , жәңбір , түнетпен !
Жаураған сезім жапырақтарын жылытып ,
Ұшыршы кептер жүректен .
Бұлттарың сенің – жұлдыздың бұйра жолағы ,
Бұлттарым менің – бұрқанған мұңның бораны .
Құлазып кеттім ғұмырлар үшін қаңбақтай ,
Белгісіз қайда қонары .
Жатырқап көңіл жәндіктерінен нарықтың ,
Қалғандай құмда , қаталап қанша талықтым .
Сіберле , жәңбір !
сілкініп алып қағайын ,
Қаймана шаңын халықтың !!
СӘУЛЕ
Ойға батып … о , батысым- шығысым !
Тосыт көтер , тосын туған жыр үшін .
Аңыздағы алып қара көлеңке ,
Күн нұрына суарып тұр қылышын .
Жер !
тіршілік !
керуен көшіп , ит үрген ,
Күрсінемін , күңіренсе күйкі інген .
Сүрені көп , сүйкімі жоқ пенденің ,
Сұр көкекке ұқсатамын сыиқын мен .
Кермалдасқан күдік және тоты – үміт ,
Кеңістікке зауал болып оқылып .
Дала жатыр аңсап аспан дауысын ,
Бара жатыр керім сәуле кетіліп .
Жер- ұжымақ !
өзегінде өмір бар ,
Өмір үшін өртене қол соғыңдар .
Ғаламатын қайдан ұқсын ғарыштың ,
Топыраққа тамыр тартпас төбірләр .
Шаншып найза – кірпігімді көкке мен ,
Күн көзінен күреңіткен от көрем …
Соңғы шуақ мың жүрекке төкті арай ,
О, дариға !
ернін тістеп еппенен .
Жапырақтар айып тағып аңғалға ,
Қараңғылық жәйлап …
қалдым арманда !
Сәуле шашып кету керек – ау ,
Маржан- ғұмыр үзілгенше …
бар маңға !
Рухындай оқыс сөнген сәуленің ,
Егіз жұлдыз жанды… жалғап дәуренін .
Айхай ,жалған !
кеудеме енген әлемнің ,
Кереметін жырлай алмай әуремін…
———————————————–
kerey.kz
Пікір қалдыру