حح عاسىردىڭ گومەرى ۇلى جامبىلدىڭ 170 جىلدىعى
kerey.kz
جامبىل الەمى
بار الەمدە، جەر-كوكتە جامبىل جىرى،
قۇلاقتاردىڭ قۇرىشىن قاندىردى ءۇنى.
عاسىرلاردىڭ كوشىندە توزاڭ باسپاس،
جاۋھار جىردىڭ جاسامپاز، داڭعىلدىعى.
جامبىل جىرى — زاڭعارلار، قىراتتاردا،
مۇحيتتاردا، وزەن-كول، بۇلاقتاردا.
ورەندەرىم، ءور بول دەپ سىناقتاردا،
جەتەلەيدى ماڭگىلىك مۇراتتارعا.
ءتورت قۇبىلام توگەدى جامبىل ءانىن،
شامىرقاندىم، شاتتاندىم، بالبىرادىم.
ىلەسسەم دەپ كوشىنە ءسوز قۇرادىم،
اباي، جامبىل — ىشەگى دومبىرانىڭ.
الپىس ەكى تامىردا، جۇرەكتە جىر،
جان سارايىڭ اشىلار تۇنەكتە كىل.
اباي بولىپ دۇنيە سىر ايتادى،
جامبىل — الەم، جاڭارىپ ءدۇر ەتتى ءوڭىر.
جامبىل جىرى — باتار كۇن، تاڭ نۇرىندا،
اقشا قاردا، نوسەرلى جاڭبىرىندا.
ءشول باساسىڭ عاجايىپ مولدىرىنەن،
ويسىزدىقتان وياتار، قالعىدىڭ با؟!
جامبىل — داستان، جامبىل — ساز، جامبىل — ولەڭ،
ابىزىمىز ماڭگىلىك الدى كەنەن.
رۋحىمەن قولدايدى، كيەسىمەن،
جۇباتادى، كوڭىلىڭ قالدى نەدەن؟
اسىپ-تاسقان پەندە مە ەڭ، جەل-كوكىرەك،
بايلىعىڭمەن بولماسسىڭ ەلگە تىرەك.
تورەمىسىڭ، جامبىل جىر تەزگە سالار،
ءتاۋباڭا ءتۇس، تاعزىم ەت، كەل دە تىلەپ.
قۇلاق قويعىن جاسىنداي جىرىنا بۇل،
تۇماسىنا قانىققىن، سىرىنا ءبىر.
تۋا سالا قاعىنان بەزىنگەن كوپ،
جەتپەيتىندەي سىبايتىن ءتىرى جامبىل.
جامبىل جىرى — جاۋھارىڭ التىنىڭداي،
جەر-الەمدى تەربەتىپ شارق ۇرۋدا.
عاسىرلاردىڭ تورىنەن ءتىل قاتادى،
اقساقالى جەلبىرەپ ار تۋىنداي.
جامبىل بابا كەسەنەسiنiڭ
الدىنداعى وي
ارمىسىڭ بابا، الدىڭدا تۇرمىن يiلiپ،
اساۋ جۇرەگiم تولقىنداي تاسىپ، جيi ۇرىپ.
تاعزىم ەتتiم دە، سىرلاسسام دەيمiن وزiڭمەن،
اللاعا، وشپەس ءور رۋحىڭا سيىنىپ.
ماقتانىش سەزiم كەۋدەمدi كەرنەپ تۇر بۇگiن،
ارقالاپ جەتتiم امانات ەتكەن جىر جۇگiن.
تاۋەلسiز ەلدiڭ اقىنى دەيدi ارداقتاپ،
وزگەدەن بيiك كورiنەر كوزگە تۇڭلiگiم.
الاتاۋ سىندى اسقاقپىن، ءورمiن، ەركiنمiن،
عالامدا مىناۋ كەلەدi جىر بوپ شەرتiلگiم.
اق پاراق — الەم، قاۋىرسىن — قالام قولعا السام،
اللادان كەيiن ۇلى اباي، ۇلى سەن تۇردىڭ.
قولدادىڭ پiرiم، كوڭiلگە كوركەم گۇل ءوسiپ،
ايقارا اشتى قاقپاسىن جۇمباق جىر — ەسiك.
وزiممەن ءوزiم كەلەمiن سودان كۇرەسiپ،
وزدەرiڭ سالعان ۇلى بiر كوشكە iلەسiپ.
دانىشپان مۇقاڭ يiپتi باسىن “جاكە — دەپ“
ءابدiلدا، عالي، قالماقان، ءسابيت “تاتە — لەپ“
اق ساقالىڭنان اينالعان ءابۋ بالاڭىز،
ۇلىم دەپ مەنi بايگەگە قوسقان جەتەلەپ.
الدى-ارتىم ءدۇبiر، جۇيرiكتەر شاپقان الامان،
كەشتەتiپ كەلiپ، جىر — تۇلپارىمدى تاراعام.
سۇرiنبەي وتسەم باتىراشتىق پەن جالادان،
كوزiڭە سەنiڭ شالىنارمىن-اۋ سونادان.
قولداي كور بابام، يىق تiرەسكەن جۇزبەنەن،
ءور ۇلانىڭمىن ولەڭنەن ءوزiن iزدەگەن.
كيەلi وردادان ات باسىن بۇردىم، ءتاۋ ەتiپ،
ارىستار سالعان، الىپتار جۇرگەن iزبەنەن.
سەرىكجان قاجي
پىكىر قالدىرۋ