“اجەم راحيمانىڭ رۋى ءالىمنىڭ ىشىندەگى — جاقايىم، ونىڭ ىشىندە – بىلامىق. ول كىسى بويجەتىپ، جاقايىم رۋىنىڭ ىشىندەگى تالپاق، قىرعىز رۋىنىڭ جيەنى تولەۋباي دەگەن كىسىگە تۇرمىسقا شىعادى. ەكەۋى بىرنەشە بالا سۇيەدى. ءسويتىپ جۇرگەندە وتىزىنشى جىلداردىڭ الاساپىرانى باستالادى. اشتىقتىڭ كەزىندە تولەۋباي اتامىز ءولىپ، اجەمىز بالا-شاعاسىن اشتان ءولىپ قالماس ءۇشىن ۋاقىتشا بالالار ۇيىنە وتكىزىپ، الاساپىران زاماندا ولاردان كوز جازىپ قالادى. اۋىلدا امان قالعان ۇلكەندەر اقىلداسا وتىرىپ، سۇيەنەر تىرەگىنەن، بالا-شاعاسىنان تىرىدەي ايىرىلعان قام كوڭىل راحيما اجەمدى الىمگە سىڭگەن قىرعىز رۋىنىڭ ىشىندەگى باراق، ونىڭ ىشىندەگى تىلەۋبايدان تارايتىن، جۇبايى قايتىس بولعان مەنىڭ اتام ايتبايعا قوسادى. جان-جاقتاعى اعايىن-تۋىستىڭ سۇيەمەلدەۋىمەن ەكى جارتى ءبىر ءبۇتىن بولىپ، ءتۇتىن تۇتەتەدى. كوپ ۇزاماي ومىرگە مەنىڭ اكەم كەلەدى. اناداي جاعدايلاردان كەيىن دۇنيەگە كەلگەن بالا ءتىپتى ءتاتتى كورىنەدى عوي، ەكەۋى دە: «بىزگە بۇل بالانى قۇداي بەردى…» دەسە كەرەك. ءسويتىپ، ەكى شاڭىراقتىڭ وشكەن وتىن تۇتاتقان سابيگە قۇدايبەرگەن دەگەن ەسىم بەرىلەدى. اكەمىز 7-8 جاسقا كەلگەندە، تاعى ءبىر قۋانىشتى جاعداي بولىپتى. اجەمنىڭ تولەۋبايدان تۋعان ايازباي دەگەن ۇلى امان تابىلادى. ايتباي اتام توي جاساپ، باۋىرىنا باسقان. ايازباي دا مەيىرىمدى، ەلگەزەك بوزبالا ەكەن، لەزدە اتاما باۋىر باسادى.مەنىڭ اكەم قۇدايبەرگەندى ەركەلەتىپ، ەرتىپ جۇرەدى ەكەن.

ءبىر كۇنى ايتباي اتام اتتان قۇلاپ، مەرتىگەدى. دەرتى ابدەن مەڭدەپ، ومىردەن وزار الدىندا ۇلى ايازبايدى شاقىرىپ الىپ: “بالام، ەستيار جىگىت بولىپ قالدىڭ، مەنىڭ ۋاقىتىم تاياعان سياقتى، ءىنىڭ قۇدايبەرگەن وزىڭە امانات، ەشقاشان بولىنبەڭدەر، ساعان سەندىم…” دەپ ءۇزىلىپ جۇرە بەرىپتى. كەيىنىرەك اناسى دا ومىردەن وزىپتى. اتامىز قايتقان كەزدە مەنىڭ اكەم قۇدايبەرگەن بار بولعانى توعىز جاستا ەكەن.

اكە اماناتىنا بەرىك ايازباي اتامىز ءىنىسى قۇدايبەرگەندى جەتەلەپ ءجۇرىپ ءوسىرىپ، باراقتىڭ تىلەۋبايىنان، جاقايىمنىڭ تالپاعىنان تارايتىن بارلىق تۋىس، تۋعاننىڭ مەيىرىمىن بويىنا تەڭ سىڭىرەدى. اكەم جاقايىم مەن باراقتىڭ ورتاق بالاسى بولىپ ەر جەتەدى.

اسكەر قاتارىنان كەلگەن سوڭ، اعاسىنىڭ اق باتاسىن الىپ

اكەم الماتى اۋىلشارۋاشىلىق ينستيتۋتىنا وقۋعا تۇسەدى.

وقىپ ءجۇرىپ، اقتوبەنىڭ شالقار وڭىرىنەن كەلگەن، ءالىمنىڭ شەكتىسىنەن تارايتىن قاباقتىڭ قىزى، مەنىڭ انام ميۋامەن تانىسىپ، شاڭىراق كوتەرەدى.

ەكەۋىنەن ءۇش بالا وربىدىك – مەن، اپكەم گۇلزيرا، قارىنداسىم نۇرگۇل.

مەن 1993 جىلى ينستيتۋت ءبىتىرىپ، ءالىمنىڭ شەكتىسىنەن، ونىڭ ىشىندە نازار رۋىنىڭ باشەنىنەن تارايتىن ەرمەكقىزى سۆەتامەن شاڭىراق كوتەردىم.

اللاعا شۇكىر، قازىر ەكى ۇلىمىز، ءبىر قىزىمىز بار.

اتا-انامىزبەن بىرگە ءبىر شاڭىراق استىندا تاتۋ-ءتاتتى ءومىر ءسۇرىپ جاتىرمىز.