2002 жылы Қазақстан президентімен “Қазақстан” ұлттық телеарнасында тікелей эфир өткізген соң трансляция кезінде қарапайым көрермендерден түскен шағымдарға қатысты (ол кезде әлі де жай халықтың сауал қою мүмкіндігі бар еді) мемлекет басшысы берген нұсқаулар қалай орындалып жатқаны жайлы әр сенбі сайын министрлерді Астанадағы өзім бас болып құрған Ақпарат-сараптама дирекциясының (ДИАП) студиясына келіп есеп беруге шақырдық.

Министрлердің көпшілігі вицелері мен комитет төрағаларын жіберіп қашқақтауға тырысты, бірақ бәрібір өздерін келтіру үшін біраз шайқасуға тура келді. Сол кезде өз саласы бойынша көтерілген өткір мәселелерге еш қашқақтамай айтқан уақыттан ерте келіп, анық есеп беріп кеткен бір министр болды. Ешқандай көмекшісіз жалғыз өзі жетіпті. Ол кісінің ғимаратқа кіргенін күзетші байқаған, бір орынбасарыма хабарлаған. Орынбасар жігіт менің кабинетіме кіргізіп кеткен. Диспетчер әріптесіміз (хатшы қыз ұстаған емеспін) мені күтіп отырғанына ыңғайсызданып өзі ішіп отырған шайымен бөліскен. Студиядағы әріптестермен декорация мен жарыққа қатысты бір мәселелерді пысықтап қайтып келсем, бөлмемде министр отыр. Келіскен уақыттан ерте келетінін білмегенімді айтып ғафу өтінсем, “Жоға, ештеңе етпейді” деп қояды. Сосын әңгімемізді студияда жалғастырдық. Өз мекемесіне қатысты президентпен тікелей эфир кезінде айтылған ескертпе-шағымдардың әрқайсысына орай не жасалып жатқанын мұқият баяндап шықты. Барын бар, жоғын жоқ деді. Астананың бір ауруханасындағы дәрігерлердің салғырттығынан сырқат болып қалды деп сипатталған бір бүлдіршін қыздың әке-шешесі президентке арыз айтқан еді, сол жағдай бойынша расында да кінәлі дәрігердің табылғанын, бас дәрігер мен меңгерушіден бастап бәрінің қызметтен алынғанын, әлгі кішкентайды квотамен Израильге жіберу мәселесі қарастырылып жатқанын хабарлады. Маған ұнағаны – жай ғана министр-менеджер емес, дәрігер-адам сияқты сөйледі. Бұл хабардан соң денсаулық сақтау саласына қатысты қандай да бір мәселе бойынша хабарлассақ, бірден телефон тұтқасын алып жауап беретін. Кейін Қазақстандағы ақпарат пен әкімшілік саласынан кетіп қалсам да, сан рет дәрігер ретінде жәрдем еткен адамгершілігінің куәсі болдым. Осы айтып отырған министр Жақсылық Досқалиев бес жыл бұрын “жемқорлықпен күрес” науқаны кезінде істі болып, көп ұзамай босап шықты. Өзін сыйлайтын кәсіби ортасына, дәрігерлік іске қайтып оралды. Биліктен кетсе де, кәсібінен айнымаған тәжірибелі маманды һәм адамгершілік иесін “Жақсы көру” сериясының аясында жай еске алып қойғым келді.

Ғалым Боқаш

Facebook-тегі парақшасынан