Bäybişe, üy serigim ğana emes, ömir serigim ediñ. Wzaq keşken tirlikte qay beldiñ astında jürsem de, artımda otırğan bir bel öziñ ediñ. Özime tağdır baq bergen janmın deuşi em. Aytıspasaq ta, jer tanıtıp otıratın qabaq pen jürek bar edi, soğan senuşi em de, keyde şälkes, keyde qiya da basıp kete beruşi em. Bağıma masayıp erkelegenim bolsa kerek. Endi qay döñniñ basında qalarmız, kim biledi. Seniñ aytar kinäñ bolsa da, meniñ sağan artar bir tüyirdey nazım joq. Adal jürek, aq beyiliñ üşin balalarıñnıñ bağı aşılsın. Men aytardı öziñ aytıpsıñ. Meniñ armanımdı öz armanıñ etipsiñ. – dedi Bwl – jürer aldındağı Qwnanbaydıñ Wl­janğa aytqan sözi. Qalıñ tuıs, üyirli ağayın, şoğırlı bala-şağa, dos-jaran, ta­mır-tanıs, neşeme äyelder işinen jalğız Wljanmen arızdastı.

Wljannıñ nwrlı bitken aqşıl-qızğılt jüzi işin toñazıtqan sezimnen kökşil tartıp, qattı özgerdi. Biraq köpke şeyin ündemey otırıp, jürek toqtattı:

- Mırza, atalıq armanıñdı aqtar balañ bolsın. Sen üşin de, özim üşin de tiler bar tilegim osı ğana! Mınaday saparıña kinä tügil, naz ertsem, onım bilmestik bolar edi. Meni darday etip köterip ayttıñ. Biraq men onday emespin ğoy. Är kezdegi isimdi oylasam, özimniñ de kinäm köp. Jön be, teris pe, bilmeymin, mırza, – dep küyeuiniñ betine salmaqpen qaradı.”

Mwhtar Äuezov,

“Abay Jolı”