بايبىشە، ءۇي سەرىگىم عانا ەمەس، ءومىر سەرىگىم ەدىڭ. ۇزاق كەشكەن تىرلىكتە قاي بەلدىڭ استىندا جۇرسەم دە، ارتىمدا وتىرعان ءبىر بەل ءوزىڭ ەدىڭ. وزىمە تاعدىر باق بەرگەن جانمىن دەۋشى ەم. ايتىسپاساق تا، جەر تانىتىپ وتىراتىن قاباق پەن جۇرەك بار ەدى، سوعان سەنۋشى ەم دە، كەيدە شالكەس، كەيدە قيا دا باسىپ كەتە بەرۋشى ەم. باعىما ماسايىپ ەركەلەگەنىم بولسا كەرەك. ەندى قاي ءدوڭنىڭ باسىندا قالارمىز، كىم بىلەدى. سەنىڭ ايتار كىناڭ بولسا دا، مەنىڭ ساعان ارتار ءبىر تۇيىردەي نازىم جوق. ادال جۇرەك، اق بەيىلىڭ ءۇشىن بالالارىڭنىڭ باعى اشىلسىن. مەن ايتاردى ءوزىڭ ايتىپسىڭ. مەنىڭ ارمانىمدى ءوز ارمانىڭ ەتىپسىڭ. – دەدى بۇل – جۇرەر الدىنداعى قۇنانبايدىڭ ۇل­جانعا ايتقان ءسوزى. قالىڭ تۋىس، ءۇيىرلى اعايىن، شوعىرلى بالا-شاعا، دوس-جاران، تا­مىر-تانىس، نەشەمە ايەلدەر ىشىنەن جالعىز ۇلجانمەن ارىزداستى.

ۇلجاننىڭ نۇرلى بىتكەن اقشىل-قىزعىلت ءجۇزى ءىشىن توڭازىتقان سەزىمنەن كوكشىل تارتىپ، قاتتى وزگەردى. بىراق كوپكە شەيىن ۇندەمەي وتىرىپ، جۇرەك توقتاتتى:

- مىرزا، اتالىق ارمانىڭدى اقتار بالاڭ بولسىن. سەن ءۇشىن دە، ءوزىم ءۇشىن دە تىلەر بار تىلەگىم وسى عانا! مىناداي ساپارىڭا كىنا تۇگىل، ناز ەرتسەم، ونىم بىلمەستىك بولار ەدى. مەنى دارداي ەتىپ كوتەرىپ ايتتىڭ. بىراق مەن ونداي ەمەسپىن عوي. ءار كەزدەگى ءىسىمدى ويلاسام، ءوزىمنىڭ دە كىنام كوپ. ءجون بە، تەرىس پە، بىلمەيمىن، مىرزا، – دەپ كۇيەۋىنىڭ بەتىنە سالماقپەن قارادى.”

مۇحتار اۋەزوۆ،

“اباي جولى”