HAYUANATTAR QAĞANATI. 1. POLICEY
kerey.kz
Dindarlar da, adam janınıñ qarañğı tükpirlerine şıraqpen üñilmekşi jazuşılar da, kisiniñ boyındağı zwlımdıq pen meyirim tepe teñ deydi. Sodan, ömir degenimiz bir bütin osı eki jartınıñ itjığısı-mıs. Elge meyirim jağı basım bolğanı kerek. Qwdıqqa qwlağanda kömip ketpesin degen piğıl sol. Şöldegende su berse, şau tartqanda süyeu bolsa degen däme sol. Keyde bar ğoy, meyirimniñ özi de sonda – qulıqtan tuğan ba dep, köñilim tüsip ketedi.
Bılayğı adamnıñ özi de sezedi, meyirim jağı köpteu bolu keregin. Eñ bolmasa, äke-şeşesi öziniñ jemi üşin kündiz-tüni şapqılağanın közi kördi ğoy. Er jetkenşe, bizde ädette – on birinşi sınıpqa deyin meyirimge degen ıqılastıñ qaymağı bwzılmaydı eken.
Sosın bastaladı eken qiyampwrıs tañdau. Basqa jwrttı bilmeymin, men körgen qazaqtan tağdır…
uaqıtşa zwlım bola twrudı swraydı eken! Qalayşa?
Mineki, S. turalı aytayın.
Qarağandı miliciya mektebin bitirip keldi. Holmsşa timiskilenip, bäteñkeniñ izine balauız şamdı tamızıp nobayın alıp, salıstırıp älek bolıp jüretin. Oypırmoo-ou, meniñ balam izkeser boladı deuşi edi atası. Qarğam-au, şarşamadıñ ba dep aynalıp-tolğanıp jüretin äjesi.
Söytip jürip, miliciya mektebine ketti. Sosın, temirjol miliciyasına ornalastı. Ornalasqanda, elge kelip qızmet qılıp jatqanın wrtoqpağımen arqamnan sart etkizgende bildim. Demimdi ala almay bozarıp bara jatır ekem, bir jağınan – wrğan kisini tanıp, tañırqap ta dem jetpey qaldı. Qoltıqtan ile ketkeni.
- Säke, qaşan kelip ediñ elge, qwttı bolsın! – deymin “maymılhananıñ” işinen, qasımdağılarğa tanıstığım barın körsetkim kelip.
Sol-aq eken, jetip kelip, wrtoqpağımen tordı zırıldatıp ötti.
- Sake – kto eto? – dedi közime qadalıp.
Auzıma qwm qwyıldı. Ayıppwlın tölep şıqtıq äyteuir. İşimnen sottap jürmin özimşe. Meni wrmay-aq qoysa bolatın edi ğoy deymin. Biraq tu sırtımnan wrdı, körgen joq qoy deymin. Biraq, saulıq swrasqanda da tanımağan boldı ğoy deymin. Sosın wmıttım.
Uaqıtşa.
Bir küni bir apamız kenetten qızmette joğarılap ketti. Oblıstıñ ortasına barıp, törinen bir şıqtı al. Qaraşa üydiñ qwdayı bar deuşi me edi, solay boldı da qoydı.
Mansaptı kötere almağanı ma, älde, qayta kötere alğanı ma – osı qwqıq-bıqıqqa qatısı barlardı apam esiginiñ aldına iirip qoyatın. Qañğırmay, odan da meniñ korrespondenciyalarımdı tası, tartpadan tiın-teben berip twramın dep, meni beyresmi jwmısqa aldı.
Sodan, jwmıssımaqqa barıp-kelip jürip, Säkemdi kördim! Kezeksiz kirgenime, apama sen dep söylegenimnen endigäri tegin adam emesimdi añdasa kerek.
- Käuapqa şaqıram, bäri özimnen, äñgime bar! – dep jarmasqanı.
Büginginiñ biiginen sökpessiz. Biraq mınaday qwrmet kisilik nazım sıylaydı eken. Kelise kettim.
Käuaphanada ökpemniñ bärin ayttım. Ol da ağınan jarıldı:
- Bilesiñ be, bir adamğa küle qarasañ, HALIQ erkelep ketedi. Bäri jağday aytıp ketedi. Ädilin aytşı öziñ. Seni tanımağan boldım, esesine tım-tırıs otırdıñdar. Jamıramay kettiñder. Dwrıs pa?…
Sol otırısta “eki-üş jıl, sosın auısam, hayuan bolıp bara jatırmın” degen. “Uaqıtşa ğoy, uaqıtşa…” degen, menen göri özin sendirgisi kelip. “Qataldıq kerek närse…” dep, wrtoqpağın silteñkirep jiberetin ğadetin aqtaytın wzınnan-şwbaq äñgime aytqan.
Eki-üş jılı jiırma bes jılğa wlassa kerek. Üsti-üstine üy salıp jürip, aqırı bir audan ortalığında bastıq bolıp zeynetke ketti dep estidim. Jaqsı, közimmen kördim. Biraq tanımağan boldım. Bäteñke izine balauız tamızıp jüretin arman quğan bayağı balanı şınımen tanımadım.
Ol da meni tanımadı: apam äldeqaşan qızmette joq edi…
Pikir qaldıru