Баяғыда бір дүниеқоңыз бай жерге тоймай, кедейдің жерін алғысы келеді. Ол кедейге:
– Түнде түс көрдім. Түсімде Жаратушы маған осы жерді сыйлады. Енді Алла берген жерімді өзіме қайтар, – депті. Кедей:
– Бұл жер ата-бабамнан мирасқа қалған. Әділ Құдай қалайша саған береді? – дейді. Бай:
– Сенбесең ертең жеріңе барып, үш рет Тәңірден сұраймын, – дейді.
Түнде бай кедейдің жерінен үңгір қазып, ішіне қызын жасырып:
– Мен «бұл жер кімдікі?» деп үш рет айғайлаймын. Сен «байдікі» деп жауап бер, – дейді.
Таң ата бай жұртты жинап:
– О, Тәңірім, бұл жер кімдікі? – деп үш рет сұрайды. Қызы:
– Байдікі, байдікі, байдікі, – деп үш рет айғайлайды.
Кедей нала болып, кетіп қалады. Жұрт тараған соң, бай үңгірдегі қызына келеді. Қараса, ол беймәлім хайуанға айналып кетіпті. Бай қызын үңгірден шығара алмайды. Қайғыдан қан жұтады. Үйіне оралмастан дала кезіп, қызын іздейді. Мақұлықты көрсе, «суыр, суыр, суыр» деп дауыстайды. Мұнысы «қызымды суырып шығарып бер» дегені екен. Мақұлық содан бері «суыр» атаныпты. Аңшылар суырды ұстағанда, ол екі қолымен бетін басып, қиянатына өкініп жылайды екен. Қолын маңдайына қойып, жол қарайтыны әкесін іздейді екен. «Кез-келген жамандықтың бір кесапаты бар» деген сөз осыдан қалыпты.

baq.kz