ҚАЗАҚТАР – МЕМЛЕКЕТ ҚҰРУШЫ ҰЛТ!
kerey.kz
Қоғам өз еркін, тілегін, мақсаты мен талабын емін еркін білдіріп қалыптасқаны дұрыс. Бұл билік пен қоғам арасындағы шынайы диалогқа ұластырады. Бірақ бізде осы мемлекеттік институттар мен қоғамдық институттар арасындағы қабаттар теориялық деңгейде құжаттық болсын, құқықтық саяси болмыстар бар деп білеміз. Мысалы кеше ғана сайлауда мәжілістің 82 пайыз дауысын алған “Нұротан” партиясы қоғам мен билік арасында көпір болуы тиіс еді. Неге алаңға төгілген халық арасында осы партия көрінбейді? Неге халық еркі парламентте өкілдігімен танылмайды? Сонда парламенттегілерді халық сайламаса кім сайлаған? Жеке көзқарасым, Нұротан партиясы іші қуыс, мазмұны жоқ, саяси құрылым. Егемен ел болғалы бері билік қоғамдық сананы тұншықтырумен айналысты. Қоғамды саяси болмыстық жауапкершіліктен мақұрым қылды. Нәтижесінде ел тағдырын билік ешкіммен ақылдаспай ақ өзі шешіп үйренді. Ел шын мәнінде өз елінің қожайыны сезіне алмады. Халық та сабыр сақтады, яки шындығында саяси санасы да билікке ықпал етер әлеуеті де дамымады. Ширек ғасыр бойы не президенттік не парламенттік басқару жүйесі қоғам мен билік арасындағы бірлік пен тұтастықты қалыптастыра алмады. Қолдан жасалған партиялар мен мәжілістегі орындар, аты мен заты бөлек болса да, бір ғана биліктің қолшоқпары болды әлі де солай. Мемлекетті құрушы мәдениетпен оның тұғырлық болмысымен билік санаспады. Мәдениеті де тілі де әлеуметі де құқы да ескерілмеді. Ұлт құндылықтары туралы кешенді саясат жасалмады. Ұлттық сөйлемдер мен сезімдер тапталды, сыналды. Конституцияда да орын алмады. Яғни Қазақстан мемлекеттік құрылымы жағынан дәстүрсіз ел сияқты негіздермен түсіндірілді. Қазақтың ұлттық өркениеттік намысы мен тәжірибесін ескермеу қалыпты жағдайға айналды.
Билік бүгінгі қоғамдық сананың тұншығып қалуында ең басты рөльді атқарды. Тоталитарлық, коррупциялық кешен қазақты қазаққа дұшпан қылып көрсетті. Бұрынғы кеңестік қала берді ресейдің шовинистік саясаты сол қалпы жалғасын тапты. Ұлы жүз орта жүз кіші жүз арасындағы “тепе-теңдік теориясы” ұлттық тұғырдың дамуын тежеді. Ұлт сөзін айтқандар “ештеңе көрмеген, қолына ештеңе тимеген” бишаралар ретінде анықталды.
Рас, ел мүддесі болашағы үшін тыныштықтан асқан құндылық жоқ. Қазақ мұны өте жақсы сезініп, танитын ұлт. Сондықтан барлық байлығы сатылып жатса да, саяси болмыстық тұғырда үн шығармады. Енді ең соңғы ұлт тұғыры туралы өзінің қасиетті туған жерінің тағы да сол егесімен санаспай таланға салынуы қазақ деген ұлттың шын мәнінде, онтологиялық тұрғыдан бар екендігін паш етті. Демек қазақ деген ұлт тірі екен.
Ұсынысым, билік осы ақиқатты бұдан былай ескерсе, баяндылығы мен абыройын жинап алары хақ. Ал егер ескермей өздері сыртқы қоғамдық инженерлердің шаблонымен кете беретін болса, қазақ бұған енді көнбейді.
Қазақтың билігі мен елі тұтас болғанда ғана мына мемлекеттілігіміз баянды ұстанымдарына қауышады.
Досай КЕНЖЕТАЙ
facebook парақшасынан алынды
Пікір қалдыру