يت بولۋعا تىرشىلىكتە مىڭ سەبەپ،
قوجاڭنىڭ دا قور بولعانىن بىلسەڭ ەت.
ەركەلەسەڭ ەسەنقۇلدان اۋمايتىن،
سۇرىڭ قۇرسىن سۇرقياداي سۇر توبەت.

اۋىزىم ساسىق، ادال، بىراق نيەتىم،
قابا قويماس مەندەي يتتەر يەسىن.
سۇيەك تاستاپ سۇيگەندىگىن بىلدىرەر،
مەنىڭ داعى يەم بولسا سۇيەتىن.

شىنجىر قازىق شىر اينالىپ دىڭكەلەپ،
«يت اقىنىڭ» قوجاسىنا جىر توگەد(ى).
سۇراعانى مىنا مەنەن اۋمايتىن،
سۇرىڭ قۇرسىن سۇمپياداي سۇر توبەت.

قاس باتىرداي قاراقشىلار كوپ تۋىپ،
ەلدىڭ باسىن كورگە جاتىر جەتكىزىپ.
مەن دە ءبىر كۇن ارس ەتەتىن بولارمىن،
قويعاندىعى كوپ بولسا دا وتكىزىپ.

مەنىڭ دە بار سۇم قاراقشى، شىن يەم،
ىر ەتۋگە شامام جەتپەي كۇيىنەم.
ەر دە بولسام ەتەك-جەڭىم جابا الماي،
وتە شىققان ەسىل قايران دۇنيەم.

پيراتىم-اي،
سەن دەگەنىم ءوزىم عوي،
نەگە ىشەسىڭ دەگەن تۇر عوي كوزىڭدە وي؟
سەن اۋىرىپ قالعاندا دا انا جىل،
اراقپەنەن ءىشىڭدى ايداپ ەدىم عوي.

«پيراتىم-اي» سەن ءبىر ءيتتىڭ ادالى،
پيرات بولىپ قيراتقانىڭ شامالى.
ەشكىمدە جوق شەتسىز، شەكسىز بوستاندىق،
بوساتايىن، ءبىر كەزىپ قايت دالانى.

بۇلعاڭداپ قايت، بوساتايىن كەشقۇرىم،
كۇندە ەركىندىك بولا قويماس، كەش كۇنىم.
ەكەۋمىزدىڭ كوزىمىز دە سوندىقتان،
كوزدەرىندەي جىلتىرايدى ەشكىنىڭ.

سۇر قاسقىرداي شۋلى قان قىل كوشەنى،
ايتقان ءسوزدىڭ ەلەڭ قىلماي ەشبىرىن.
ءدال مەن قۇساپ جامان اتاق شىعارىپ
بوستاندىقتا نەگە ءجۇر دەپ مىناۋ يت؟
جازىقسىزدان جامان ءسوزدى ەستىدىڭ.

«پيرات، قايت» دەپ ءۇنىم شىقسا زەكىگەن،
ويلاپ قالما «قاتىگەز» دەپ وسى يەم.
مەنىڭ دە ءبىر اقىلدى يەم بولسا عوي،
«قايت ەندى» دەپ ءزىلسىز عانا جەكىگەن.
جۇرەگىمدى ءيىتىپ ءبىر سويلەمەي،
يتپەن يت بوپ تالاسادى-اۋ شەتىنەن.
اۋىزىم ساسىق، ادال ەدى-اۋ نيەتىم،
سونى ادامدار ۇقپاعانعا وكىنەم!

ەسەنقۇل جاقىپبەكوۆ