Әлеумет

АЙДЫНЫНА ОРАЛҒАН АҚҚУ ҮНІ

kerey.kz

 |  May 27, 2016

Салтанат Құмарханұлы ақын

АЙДЫНЫНА ОРАЛҒАН АҚҚУ ҮНІ

Не үн мынау мұыңын шеріткен даланың,

Даусы ма екен, әлде жарлы ананың

Қан майданда қапылыста жоқ әлде

Қанға батқан ашшы үніме бабаның.

Не үн мынау түсіне ме тірі жан,

Арыстан ба әл дәрмені құрыған.

Көкжал ма екен қапияда оқ құшып,

Қаратауға қасыретпен ұлыған.

Не үн зарлы сағынышқа малынған,

Тұлпар ма әл де оқыс орға шалынған,

Қыран ба әлде торға түсіп абайсыз

Күңіреніп көк аспанын сағынған.

Жетім көл ме жағаны ұрып,жылаған,

Ормандарма шөлден тамшы сұраған.

Қара бұлт па қара аспаннан күркіреп,

Қара жерге найзағай боп құлаған.

Не үн өзі, айтшы мынау боз далам,

Сар інген бе, сар жұртына боздаған,

Ақ боран ба, ақ жалын боп ысқырып,

Көк пен жердің көкірегінен қоздаған.

Бұл зарлы үн запыранға оранған,

Жер мен көлден айырылып жоғалған

Тым алыстан талып жеткен,

Тұла бойы сағынышпен толы арман,

Аққулардың үні екен ғой оралған.

Оңнан туып, жұлдыз, күнің, айымда,

Гүл тербелсін қырың мен сайың да.

О, жаратқан, салмау үшін уайымға,

Аққуыңды айдын көлден айырма…

ЖЕТІСУ ГҮЛГЕ

Аспан көңілің күн кірпігімен нұрланып,

Қарадың ба екен ай жанарың мен ұрланып.

Бұлақ күлкіңмен баурадың ба екен тағыда,

Әйтпесе мұндай ғашық болмас еді бұл халық.

Жасады ма екен көркіңе сенің нұр қаптап,

Дала беттерің тамсанарлықтай нұрлы аппақ.

Балауса гүлің бал қылық жасап баурайды-ау,

Тау тақияңның бұлт үкісі де бұлғақтап.

Күн көзің нұрлы от болып жанып қараған,

Қас сұлу сен бе ең халқымның көңілі қалаған.

Сағыныш жаңбыр лебізің болып төгілсе,

Саусағың самал даланың шашын тараған.

Жап-жасыл көйлек жаныңмен әсем жарасып,

Жатыр ма екен іңкәр көңілдер таласып,

Сұлу бейнеңе жүрме екен құлай ғашық боп,

Тірі жан біткен есінен танып адасып.

Тал бойың сырлы тамаша неткен тамсанам,

Өзіңе іңкәр жүрегім, көңіл, жан, санам.

Жұлдыз моншағыңды түн тамағыңнан көрінген,

Әнімен иіскеп, жырымен сүйді қанша адам.

Жетісу гүлім ғашығым сенсің аңсаған….

Алдамшылық

Айналамды басқандай қараңғылық,

Еш пенде жоқ қарайтын маған күліп.

Жаратқандай көзіме көрінеді,

Тіршіліктің барлығын сараң қылып.

Беті қайтып пендеден періштем жүр,

Көрсетсе де тірлікке табандылық.

Ойым ойран, денем сал, миым батпан,

Тірлігімді немене қиындатқан.

Тек күдік тұр, күйзеліп, күңіреніп,

Көкпен жердің көңілсіз күйін қаққан.

Сыр білдірмей келемін кеуде керіп,

Кедергіге қарамай құйындатқан.

Арманымда арымнан тоналғандай,

Үмітім жоқ, кеудемнен жоғалғандай.

Есі ауысқан екпінсіз бұл тірліктен,

Кім біледі күні ертең болам қандай.

Сайқы мазақ санамнан заман көшер,

Құбылмалы құлқынсыз қоғамдардай.

Беретіндей айналам уын келіп,

Түсіп кеткен білмедім құным не ғып?

Адалдығым адасып айқайлайды,

Сайтанның сарайында туын керіп.

Жақсылықты жамандық сүйіп жатыр,

Майысқан махаббаттың гүлін беріп.

Ата арманы..

Ата жұрттың қырқа белес адырын.

Көріу үшін біліу керек қадырын.

Ажалымда жақын қалған секілді,

Болу керек менің сонда қабырым.

Деп айттыда терең бір сәт дем алып.

Маңдайынан тарам-тарам тер ағып.

Кеттік балам жат өлкеден дедіде,

Жолға шықты атам солай мені алып.

Шегараға келе сала асығып.

Қақпасына сүйендіде асылып.

Өксіп-өксіп біраз жылап алдыда,

Балам деді жасын менен жасырып.

Анау тұрған бйктегі желбіреп.

Біздің көк ту оны қазыр ел білет.

Оны қанша аңсауменен өтті күн,

Сай сүйегім сағыныштан елжіреп.

Мынау міне ел таңбамыз ұғып ал.

Аңсап өткен оны талай ұлылар.

Мұны саған әдей ұлым көрсеттім,

Жанымыздан артық болғн құны бар.

Міне балам қабырғаға қарашы.

Деді жас боп жанарының шарасы.

Біздің тұңғыш Елбасымыз президент,

Көзін тіккен бүккіл адам баласы.

Ал мынаушы жеріміздің кәртасы.

Маған қымбат ата жұрттың әр тасы.

Міне осындай байлық тұңған өлке бар,

Барлығда Тәуелсіздіктің арқасы.

Салтымызді, ұлтымызды сақтадық.

Енді балам айталасың мақтанып.

Отандасың, арманым жоқ дедіде,

Кете берді бұл пәниден аттанып.

Берекемен бірлік болып ұраның.

Жасай бер сен алтын отан тұрағым.

Содан бері жұма сайын атама,

Оқығанда құранын.

Тәуелсіздік үшінде,

Дұға етіп тұрамын…

Салтанат Құмархан

kerey.kz